Daar ben ik weer

Categorieën Persoonlijk0 opmerking

Sinds het begin van mijn zwangerschap gieren mijn hormonen door mijn lijf. Tijdens die periode uitte zich dat vooral in kwaad zijn om helemaal niks, huilen om helemaal niks en de slappe lach om.. jawel.. helemaal niks!

Emoties all over the place dus. Na mijn bevalling ging natuurlijk alle aandacht richting dat nieuwe mini-mensje in ons leven. In die eerste weken had ik, op hier en daar een huilbui – van geluk – na niet super veel last van mijn hormonen. Dacht ik. Achteraf denk ik namelijk dat ik juist heel veel last had van hormonen, maar dat zich dat vooral fysiek uitte. Last van mijn heupen, last van mijn rug, haaruitval en een heeeeeele slechte huid.

Toen dat eenmaal voorbij was en mijn menstruatie weer om de hoek kwam kijken was elke vorm van hormonale balans -Voor zover je daar van kon spreken- direct verdwenen. Ik had ontzettend veel pijn, maar daarnaast kon ik mijn emoties opnieuw moeilijk onder controle houden. Ik werd niet snel kwaad, maar ik voelde me nooit echt blij of zelfs echt verdrietig. Altijd een beetje ‘mèh’. Ik deed geen moeite om er leuk uit te zien, want de extra kilo’s van de bevalling kreeg ik er maar moeilijk af en ik had niet het idee alsof make-up of leuke kleding dan zou helpen. In mijn hoofd stond het cijfer op de weegschaal direct verbonden aan mijn zelfvertrouwen.

En juist omdat die kilo’s er moeilijk af gingen, had ik ook een beetje schijt aan wat ik at. Van mijn part aten we elke dag friet. Het kon me weinig schelen, want dik was ik toch al. Ik had geen motivatie om het te veranderen, maar schaamde me aan de andere kant ontzettend voor mijn lijf.

Ik voelde me niet depressief en verre van een postnatale depressie, want ik heb het ontzettend naar mijn zin in mijn rol als moeder. Het zijn gewoon die hormonen die een spel met me speelde. Daarom besloot ik weer aan de pil te gaan. Dit zou de pijn van de menstruatie wat kunnen verminderen, maar ook mijn hormonen wat meer in balans brengen.

Tenminste, dat dacht ik. Mijn huid werd niet beter, mijn buien werden niet beter en daar kwam nog eens bij dat ik me nog minder prettig voelde in mijn lijf, omdat ik na mijn zwangerschap besloten had dat ik niet meer aan de pil wilde. Al met al één grote hormonale rotzooi.

Tot de druppel de emmer deed overlopen. Afgelopen week was ik op bezoek bij mijn schoonzusje, neefje en nichtje. Mijn schoonzusje kan super leuk fotograferen en ik had mijn camera meegenomen dus schoot ze een paar plaatjes van mij en Iris. Ondanks dat het super leuke foto’s waren, was het enige dat ik zag mijn buik, mijn platte haar en mijn pukkelkin. Bloedirritant!

Hier moest ik wat aan doen dus de dag erna begon ik met een nieuw dieet en stopte ik met de pil. We zijn nu een paar dagen verder en ineens voel ik me oprecht een stuk beter. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar sinds vanmorgen voel ik me weer een beetje als voor de zwangerschap. Natuurlijk is voeding super belangrijk als het gaat om je gezondheid, maar ik wist nooit wat ik dan moest eten. Ik at namelijk gewoon een gezond ontbijt, lunch en diner. Erg gevarieerd was het alleen niet en mijn tussendoortjes waren nou ook niet bepaald superfood te noemen.

Ik hoop dus dat deze trend zich doorzet. Dan is het gewichtsverlies vooral een extratje, want mezelf goed voelen over mijzelf vind ik veel belangrijker. Natuurlijk hou ik jullie op de hoogte en neem ik jullie gewoon mee op deze reis. Met donderdag het allereerste verslag van mijn dieetweek.

Wanneer voelde jij je weer jezelf na het krijgen van een kind?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *