De zure kant

Categorieën Ouderschap0 opmerking

Iris is over het algemeen een vrolijke baby. Ze is nieuwsgierig en lacht graag. Maar als ze last heeft van een reflux “aanval” kan ze zo overstuur raken en krijsen van de pijn, dat je je af vraagt of ze ooit nog zal lachen. Vannacht was het weer zover..

Tegen 19:00 uur legde we Iris op bed en zo rond 20:00 uur lag ze te slapen. Tegen 23:00 uur werd ik moe en ging ik naar bed. Net op het moment dat ik comfortabel in bed lag hoorde ik wat gerommel op Iris haar kamer. Ik hoorde Siebren naar haar toe lopen, haar troosten en weer op bed leggen.

2 minuten was het stil, maar toen begon ze weer. Er werd nog niet gekrijst, maar je kon al wel horen dat ze niet zomaar weer zou gaan slapen. Dus stapte ik uit bed. Ik gaf haar de speen, knuffelde haar en zong liedjes. Maar niets leek te helpen. We dachten dat ze dorst had, dus gaven we haar een beetje water. Dat leek te helpen, want weer was ze even stil. Toen ze opnieuw begon te huilen zijn we rondjes met haar door haar kamer gaan lopen. Omdat we het vermoeden hadden dat het wel eens reflux zou kunnen zijn, hielden we haar rechtop tegen ons aan. Maar zelfs dat leek niet te werken.

Intussen ging het jengelen/huilen over in een serieuze huilbui. Zelfs korte periodes van stilte zaten er niet meer in. Dus namen we haar mee naar beneden en legde we haar in de kinderwagen. Deze kun je half rechtop zetten waardoor ze schuin omhoog ligt en het zuur niet zo gemakkelijk omhoog komt. Meestal helpt het om haar in de kinderwagen heen en weer te wiegen, maar ook dat hielp dit keer niet.

We besloten dat er niets anders op zat dan het uitzitten. Een zetpil helpt niet tegen reflux en meer drinken werkt juist averechts. We legde haar bij ons op bed en probeerde haar te troosten en gerust te stellen. Inmiddels was het ongeveer 00:00 uur. Eerst leek ze rustiger te worden, maar ineens ging de serieuze huilbui over in serieus gekrijs. Ik heb rondjes met haar gelopen, gewiegd, geknuffeld, getroost, liedjes gezongen.. niets hielp. En omdat het inmiddels al 00:45 was en het volume van het gekrijs zo hoog lag, besloten we om dan maar een stuk te gaan rijden.

In de auto valt ze 9 van de 10 keer wel in slaap en zo hadden alleen wij last van haar gegil en niet ook onze buren. Na een rit van ongeveer 30 minuten –waarvan ze zeker 20 minuten non-stop gekrijst heeft zoals hieronder in de video uit mijn instagram story te horen is– ging ze knock-out van vermoeidheid en tegen 01:30 uur konden we haar slapend, maar nog wel snikkend, in haar ledikantje leggen.

Dit is de zure kant. 90% van de tijd geniet ik van het moederschap en zorg ik met veel plezier voor ons kleine meisje. Wil ze niet slapen? Prima. Wil ze niet eten? Ook goed. Poepluiers verschoon ik met m’n ogen dicht. Maar als dit gebeurt breekt mijn moederhart. Ik hoop dat ze snel over die rot reflux heen groeit en nooit meer last hoeft te hebben van deze pijn. Gelukkig is het niet meer zo erg als het een paar maanden geleden was -Toen ze bijna dagelijks zo’n aanval had- maar het blijft verschrikkelijk om zoveel pijn in dat kleine lijfje te zien.

Wanneer brak jouw moederhart?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *