Ik geef er niks meer om

Categorieën Review0 opmerking

The Subtle Art Of Not Giving A Fuck“. De titel was het eerste dat me aansprak. Normaal ben ik niet zo van de zelfhulp boeken en durf ik mezelf best te omschrijven als zelfhulphater. Dat zweverige geneuzel.. Ga lekker zelf in je kracht staan.

Maar wat blijkt, dit boek is hét boek voor zelfhulphaters zoals ik.

Samenvatting:
Stop met altijd maar positief zijn, en leer in plaats daarvan om te gaan met je tekortkomingen en de tegenslagen in het leven. -Briljant!- Zodra je niet meer wegrent voor je angsten, fouten en onzekerheden maar de pijnlijke waarheid onder ogen durft te zien, vind je de moed en het zelfvertrouwen waar je in deze tijd zo’n behoefte aan hebt.*  -Oké. Dit klinkt dan weer heel zelfhulpboekerig, maar hou nog even vol.- Ondersteund door humor, voorbeelden en wetenschappelijk onderzoek geeft Mark Manson je namelijk de tools om zelf te kiezen waar je wat om geeft en misschien nog wel beter, waar je geen fuck om hoeft te geven. Blijkbaar kan dat. Blijkbaar kun je zelf kiezen. Er zijn namelijk zoveel dingen waar we wat om kunnen geven, maar is dat nodig?
Hoe belangrijk is het bijvoorbeeld hoeveel volgers je hebt op Instagram of Twitter? Hoe belangrijk is gelijk hebben? Hoe belangrijk is het om overal positief over te zijn? Ik word al moe als ik er aan denk! En hoeveel energie steek jij in mensen die het niet verdienen? Vooral dat laatste heeft mijn ogen geopend. Zo vond ik het bijvoorbeeld ontzettend belangrijk dat iedereen mij aardig, knap, grappig en slim vond.
Geloof me, dat kost een hoop energie. Ik heb een paar keer mijn Facebook account verwijderd, omdat ik niet tevreden was met de berichten die ik geplaatst had en zijn mijn haren alle lengtes en kleuren van de regenboog geweest. Het ergste is nog dat ik in dat proces, in die obsessie, de mensen die om me gaven vergat! Ze waren niet minder belangrijk voor me, maar omdat ik zo druk op zoek was naar de validatie van anderen, kregen zij een stuk minder aandacht. Zij waren er al, dus dat zat wel goed.
Dat slaat natuurlijk als een pik op een slagroomtaart, maar ja.. makkelijker gezegd dan gedaan toch? Dat “not giving a fuck”. Mooi niet dus hè. Eigenlijk is het super gemakkelijk. Zo hoef je niet ineens alle mensen uit je leven te bannen, maar kijk op z’n minst eens kritisch naar de mensen om je heen. Verdienen zij allemaal dezelfde mate van aandacht? Of is het misschien geen ramp als Pietje, de vage kennis van iemand waar je ooit bij op school hebt gezeten, niet weet dat jij moeiteloos een winged eyeliner op je ooglid zet?
Ik plande -lees: controlefreak pur sang-  alleen de noodzakelijke dingen rondom mijn bevalling en probeerde alles gewoon op me af te laten komen. Zolang mijn dochter, zonder al te veel complicaties, gezond geboren zou worden, besloot ik tevreden te zijn. Geen stress om geurkaarsen of bepaalde muziek. En voila, ik zou niets veranderen aan mijn bevalling en heb het, ondanks de gruwelijke pijn, als de mooiste dag van mijn leven ervaren.
Ook ging ik met een bezem door mijn vriendenlijsten op social media en besloot dat ik de mensen waar ik in het dagelijks leven mee moet dealen, simpelweg minder kracht over mij geef. Tegenwoordig mag iedereen van me vinden wat ze willen, zolang de mensen die dichtbij me staan weten dat ik van ze hou ben ik oprecht gelukkig.
Wat een rust. Echt waar. Aanradertje hoor, dit boek.
“(..) We’re apes. We think we’re all sophisticated with our toaster ovens and designer footwear, but we’re just a bunch of finely ornamented apes.” – Mark Manson, The Subtle Art Of Not Giving A Fuck.
*Bron: Bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *