Welkom lieve Iris

Categorieën Ouderschap1 opmerking

Woensdag 27 december: Vandaag ben ik 40 weken en 6 dagen zwanger en heb ik een afspraak met de gynaecoloog in het ziekenhuis. Afgelopen zaterdag is het strippen mislukt omdat de baarmoeder nog erg hoog lag en er nog geen ontsluiting was.

Eenmaal in het ziekenhuis bespreken we hoe het nu gaat. Lopen, staan, zitten.. alles doet pijn. Ik kan niet meer slapen en ik hoef maar met mijn ogen te knipperen of ik heb last van harde buiken. Ik ben er klaar mee. Ik wil niet meer zwanger zijn.

De gynaecoloog stelt voor om een inwendig onderzoek te doen om te kijken of de voorweeën en harde buiken wat gedaan hebben, maar helaas nog steeds geen ontsluiting. Daarom besluiten we in overleg dat er een ballonnetje geplaatst gaat worden dat voor ontsluiting moet zorgen, de volgende ochtend de vliezen te breken en met een infuus met wee-opwekkers te beginnen. Ik vraag nog aan de gynaecoloog of dit ballonnetje er ook voor kan zorgen dat de bevalling begint, maar zij geeft aan dat dit zeer onwaarschijnlijk is aangezien het ballonnetje alleen voor ontsluiting zorgt. Wel kan ik er een wat krampachtig gevoel van krijgen in mijn buik.

IMG_-nl584dDan lig ik nog een uur aan een apparaat dat de hartslag van de baby en de harde buiken meet en worden we naar huis gestuurd. Siebren moest nog even langs de winkel om kattenbakkorrels te halen en ik besluit in de auto te wachten omdat de krampen heftiger zijn dan ik verwacht had en lopen toch niet echt meer wil. Ik twijfel nog even of het weeën zijn, maar dan hoor ik de gynaecoloog weer ‘Dat is onwaarschijnlijk.’

Aan het eind van de middag / begin van de avond trekken de krampen helemaal weg en tegen 22:00 uur ga ik op bed. We hebben met het ziekenhuis afgesproken dat ik de volgende ochtend om 06.00 uur nog even bel om te zien of er voldoende plek is op de afdeling en dat als er plek is, we om 06.30 uur in het ziekenhuis zijn. Het lijkt me dus verstandig om op tijd naar bed te gaan.

Donderdag 28 december 2017: 

Het is 00.15 uur en ik word wakker van dezelfde kramp als ik ’s middags had. Inmiddels ligt Siebren naast me te slapen, dus probeer ik de pijn te negeren en verder te slapen. Na een tijdje merk ik dat deze krampen niet weg gaan en verdacht veel lijken op wat ik gelezen heb over weeën. Ze hebben een duidelijk begin, hoogtepunt en dan zwakt het weer af. En ze lijken ook vrij regelmatig te komen.

Ik besluit op mijn telefoon te kijken en tot mijn verbazing is het al kwart voor 3 ’s nachts. Slapen zit er met deze pijn niet meer in, dus ik besluit mijn weeën te gaan timen. Na een tijdje maak ik een screenshot en stuur deze naar een vriendin.

Screenshot_20171228-034206Toevallig was zij wakker en vroeg of ik zeker wist dat de bevalling niet begonnen was. Inmiddels is het 03.40 uur en de krampen worden eigenlijk alleen maar erger. Dus maak ik Siebren wakker en vraag hem het telefoonnummer van het ziekenhuis voor me te pakken. –Van de gynaecoloog hadden we een kaartje meegekregen waarop het directe nummer van de afdeling verloskunde stond-

Een halve minuut later komt Siebren slaapdronken de slaapkamer weer in gelopen met het telefoonnummer. Hij vraagt nog of ik wel weet dat het nog geen 06.00 uur is en geeft me het nummer.

03.47 uur: Ik bel het ziekenhuis en leg het verhaal uit aan de verpleegkundige. Zij zegt dat het inderdaad klinkt alsof de bevalling begonnen is en geeft aan dat ik direct wel naar het ziekenhuis mag komen.

Op de een of andere manier zijn we om 04.36 uur al in het ziekenhuis. Eenmaal op de afdeling krijgen we direct een kamer toegewezen, verwijderen ze het ballonnetje en blijkt dat ik 4cm ontsluiting heb. De weeën zijn inmiddels nog een tikje heftiger en praten tijdens een wee wil niet meer. Nu ben ik echt op het punt dat ik ze weg moet zuchten en puffen. Ze doen flink zeer maar zijn niet ondragelijk.

Ze leggen me weer aan dat apparaat dat de hartslag van de baby en mijn weeën meet en zo laten ze me een tijdje liggen. Ondertussen worden de weeën steeds heftiger en tegen 07.30 uur komt de verloskundige terug om mijn vliezen te breken.

En dan begint het feest. Deze weeën waren niet meer weg te zuchten en puffen. Ik geloof niet dat ik geschreeuwd heb, maar de pijn werd snel zo ondragelijk dat ik het me echt kan voorstellen als vrouwen op dit punt wel schreeuwen. Er leek ook geen rustmoment meer tussen te zitten. Rugwee op rugwee op rugwee.. bam bam bam!

Toen ik op een gegeven moment tijdens bijna elke wee zoveel pijn had dat ik alles wat ik de afgelopen dagen gegeten had er weer uit gooide zette de verpleegkundige vaart achter de ruggenprik en mocht ik rond 11.30 uur naar de anesthesist.

Ik weet niet wie er verantwoordelijk is voor het ontstaan van de ruggenprik, maar wat een held. Eindelijk hadden Siebren en ik een momentje rust. Kon hij even een frisse neus halen en kon ik even rusten.

Om 12.30 uur neemt de verpleegkundige mijn temperatuur op en blijk ik wat verhoging te hebben. Ze geven me preventief antibiotica voor het geval de verhoging komt door een ontsteking. – Achteraf was er geen ontsteking- Inmiddels lig ik ook aan de wee-opwekkers om de ontsluiting wat sneller te laten verlopen en rond deze tijd verhogen ze de dosis.

Om 13.00 uur voel ik de weeën door de ruggenprik heen en direct merk ik dat deze anders zijn. Het lijkt alsof mijn hele buik samen trekt en de baby al aan het uitdrijven is.

13.30 uur: Ik vraag of de verloskundige even wil kijken hoeveel ontsluiting ik heb aangezien de weeën nu echt als persweeën voelen. Ze kijkt en inmiddels zit ik op 7 cm. De dosis wee-opwekkers gaat nog wat omhoog en ik moet proberen niet mee te persen. Super lastig en zo onnatuurlijk aangezien je hele lijf schreeuwt dat je moet persen en er zelfs al mee start, terwijl jij dit moet tegenwerken.

Ik weet niet meer hoe laat het was toen ik vroeg of ze nog eens wilde controleren. Tegen die tijd voelde ik niks meer van de ruggenprik en was het bijna onmogelijk om niet mee te persen tijdens de weeën.

Een tijdje later kwam de verloskundige controleren en bleek ik 10 cm ontsluiting te hebben. Ze zei dat ik mee mocht persen als ik een wee had en dat we op die manier mijn lichaam toch al een deel van het werk konden laten toen. –Wat een verademing als je dan ineens niet meer tegen je lijf in hoeft te gaan.-

Niet veel later werden mijn benen in beugels gelegd en 17 minuten later om 15.34 uur was daar de kleine beeldschone Iris Jolanda.

IMG_0311

Als vrouwen mij vertelde dat ze direct na de bevalling geen pijn meer voelde, verklaarde ik ze voor gek.. maar op het moment dat mijn dochter op mijn borst gelegd werd, had ik echt het gevoel alsof ik nog wel drie bevallingen kon doen. De pijn van de bevalling was compleet verdwenen en ik voelde me zo fit! –Adrenaline, wat een feest.. want zodra dat is uitgewerkt, is die fitheid ook weg. Geloof me.- 

Al met al kijk ik heel positief terug op mijn bevalling. Siebren leek, ondanks dat het voor hem ook geen feest was, de rust zelve. Ik ben vooral heel trots. Trots op het prachtige meisje dat ik op de wereld heb gezet, trots op Siebren en trots op mezelf.

Ik kan me voorstellen dat dit een beetje een hak op de tak artikel is geworden en er misschien wat meer spelfouten in staan dan ik zou willen.. maar ik heb niet zo lang de tijd aangezien ik hoor dat ons kleine wondertje wakker aan het worden is.

Binnenkort meer!

 

 

 

1 gedachte op & ldquo;Welkom lieve Iris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *