Dé datum!

Categorieën Zwangerschap0 opmerking

Ja hoor! We hebben hem gehaald. 21-12-2017. De start van de winter, de kortste dag van het jaar en dé datum. 40 weken zwangerschap zijn achter de rug. Maar wat vind ik daar eigenlijk van? En hoe is het nog afgelopen met die slaapmedicatie?

Eerlijk is eerlijk. Als je mij aan het begin van mijn zwangerschap had gevraagd of ik de 40 weken zou halen, had ik nee gezegd. Om de een of andere reden heb ik ergens in deze periode het in mijn hoofd gehaald dat ik in week 38 zou bevallen, maar niets is minder waar. Sterker nog.. het zal me niets verbazen als ik volgende week de 41 weken aantik en ingeleid mag worden.

Vorige week ben ik bij de gynaecoloog geweest voor slaapmedicatie. Van slaap is al een tijd nauwelijks sprake en ik wilde mijn opties verkennen. Omdat ik vooral moeite heb met in slaap vallen, vooral nadat ik ’s nachts voor de 4e keer uit bed moet om te plassen, besloot ze mij Temazepam voor te schrijven. In principe is dit medicijn gewoon de spreekwoordelijke man met de hamer en val je zo’n 15 tot 30 minuten na inname in een diepe slaap. Ik kreeg 3 tabletten mee, met daarbij wel de waarschuwing dat ik dit medicijn niet langdurig mag gebruiken. Eenmaal thuis heb ik -controle freak als ik ben- toch wat onderzoek gedaan naar de bijwerkingen en ervaringen met Temazepam en uiteindelijk toch besloten ze niet in te nemen zolang ik zwanger ben. Dit aangezien ik teksten tegen kwam als:

“(..) Slik dit medicijn NIET vanaf de achtste maand van de zwangerschap. Bij gebruik na de achtste maand kan uw kind na de geboorte zo versuft en slap zijn dat het moeite heeft adem te halen. Bovendien kunnen bij de baby ontwenningsverschijnselen ontstaan.”

Nou weet ik natuurlijk wel dat het iets genuanceerder ligt bij de dosis die ik meegekregen heb en dat ze me die tabletten niet zouden geven als het niet zou kunnen, maar ik vind het geen prettig idee. Dus laat ik ze liggen en bikkel ik die laatste dagen/week gewoon door met wisselende nachten. –Zo simpel kan het zijn.-

Verder heb ik de laatste week vaak gedacht dat ik ging bevallen. Zo had ik vorige week donderdag ontzettend last van harde buiken en voorweeën die zo regelmatig kwamen dat ik dacht dat het echte weeën waren, maar helaas trokken ze ’s nachts tegen een uur of 3 weer weg. Afgelopen maandag verloor ik voor het eerst tijdens mijn zwangerschap een beetje bloed. Ook dit KAN een teken zijn dat de bevalling gaat beginnen, maar helaas kwamen er geen weeën. En gisteravond had ik weer last van regelmatige harde buiken en voorweeën, maar wederom zette het niet door naar echte weeën. Dodelijk vermoeiend.

Ik durf wel te zeggen dat dit voor mij het zwaarste deel van de zwangerschap is. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben, dus telkens die valse hoop en nep-weeën zijn echt killing. Heb gisteren dan ook met de verloskundige afgesproken dat als er zaterdag nog geen baby is, ze me gaan strippen om de bevalling op te wekken. Dit betekend niet direct dat ik aanstaande zaterdag (of de dagen erna) ga bevallen. Om te kunnen strippen moet er ontsluiting zijn en zelfs dan is het niet zeker of de bevalling op gang komt.

Ook staat er een afspraak voor aanstaande woensdag in het ziekenhuis. Mocht ik dan nóg niet bevallen zijn, wil ik toch gaan nadenken over inleiden met medicatie. –Ondanks dat ik dat nog steeds het liefst wil vermijden-

Ik ga er dan ook vanuit dat voor de tijd mijn bevalling natuurlijk op gang komt en deze afspraak gewoon afgezegd kan worden.

En hey.. Wie weet word ik vannacht wel wakker met gebroken vliezen en weeën!! Gek hoor, hoe je dan ineens zo uit kunt kijken naar een aantal uren in de ergste pijn van je leven. Met als eindresultaat natuurlijk de mooiste beloning die je in je leven kunt krijgen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *