Week 38

Categorieën Zwangerschap0 opmerking

Week 38! ACHT-EN-DER-TIG. Het lijkt wel gisteren dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, de intake met Moeders voor Moeders deed en er achter kwam dat we een meisje krijgen. Nu vliegen ineens de ‘Nog niet bevallen?’, ‘Krijg jij een tweeling?’ en de ‘Ik denk dat ze de [datum] komt’ me om de oren!

Tijdens het eerste en –het begin van- het tweede trimester van mijn zwangerschap had ik het niet zo zwaar. Ik was wel misselijk en moe, maar heb me tijdens deze periode nooit echt belemmerd gevoeld. Hormonaal veranderde er wel veel. Ik werd huilerig en ontzettend prikkelbaar, Siebren hoefde maar een opmerking te maken en ik was al overstuur. Het ergste daaraan vond ik dat ik zelf door had dat ik veel te heftig reageerde, maar het simpelweg niet kon tegenhouden.

IMG_-x16vl8 (2)Twee dagen na de 20 weken echo werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Acute blindedarm ontsteking. De verloskundige dacht eerst aan bandenpijn, maar toen ik koorts kreeg en begon met overgeven, zijn we toch doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik werd geopereerd en na ongeveer een week herstellen, was ik weer redelijk de oude. De baby is niet in gevaar geweest en het volledige verhaal deel ik een andere keer.

Nu zijn we ineens begonnen aan week 38. Hormonaal gaat het een stuk beter. Ik voel me veel vrolijker en merk dat ik nu juist meer moeite heb met mijn lach inhouden. -Raar spul, die hormonen- Lichamelijk is het met de weken wel een stuk zwaarder geworden. Mijn rug kon, door een hernia, voor de zwangerschap al weinig hebben –Nog zo’n verhaal waar ik later dieper op in zal gaan- , maar nu het gewicht aan de voorkant behoorlijk is toegenomen merk ik dat de pijn steeds erger wordt. Hierdoor slaap ik bijna niet en zijn simpele taken echt dodelijk vermoeiend geworden.

Gisteren hadden we een afspraak bij de verloskundige. Met de baby loopt alles precies op schema, ze beweegt goed en haar hartslag is super sterk. Tijdens deze afspraak heb ik ook aangegeven dat het ontbreken van slaap me nu echt begint op te breken. Waarop de verloskundige aangaf dat ik hiervoor naar de gynaecoloog doorgestuurd kan worden. Zij kan me dan slaapmedicatie voorschrijven of zelfs een nachtje in het ziekenhuis opnemen om daar te slapen, onder invloed van een nog wat sterker medicijn.

Zelf weet ik nog niet zo goed of ik dit wil. Ik zie absoluut de voordelen van een nacht doorslapen en zo’n boost zal me ook zeker helpen ter voorbereiding op (en tijdens) de bevalling. Aan de andere kant wil ik zo min mogelijk medicatie gebruiken tijdens mijn zwangerschap. Ook doordat ik in week 20 onder volledige narcose ben geweest en daar heel lang van heb moeten herstellen. Veel langer dan ik verwacht had.

Dinsdag heb ik mijn volgende afspraak bij de verloskundige, dan wil ik een beslissing gemaakt hebben.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen/mening. Zou je deze kans aanpakken en een nacht doorslapen? Of zou je doorbijten en hopen dat er toevallig nog een natuurlijke nacht slaap aan zit te komen? Let me know!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *